De stappen van… Amber Verhaak, Algemeen Militair Verpleegkundige bij Defensie

Enkels tapen én bermbomwonden behandelen

Ze jaagde haar droombaan als verpleegkundige na, maar kwam er tijdens een stage in het ziekenhuis achter dat ze toch nog iets miste. Het mocht wel wat spannender, actiever en avontuurlijker. Toen Amber (25) ontdekte dat ze haar skills ook bij Defensie kon inzetten, viel alles op zijn plek.

Waarom Defensie?

‘Ik wilde altijd al verpleegkundige worden, net als mijn moeder, zussen en oma. Zo gezegd zo gedaan, alleen doe ik het nét een beetje anders. Na mijn MBO-opleiding ben ik bij de Landmacht gaan werken, en daar zit ik inmiddels alweer vijf jaar. Ik ben net terug van vier maanden Afghanistan: mijn allereerste uitzending. Het was zo’n bijzondere ervaring, ik moet alles nog een beetje laten bezinken.’

Wat was jouw taak in Afghanistan?

‘Ik verleende de zorg die de militairen op het kamp nodig hadden in het militair hospitaal. Mensen buiten Defensie denken vaak meteen aan enorme bermbomwonden, maar het kan ook zijn dat er iemand met nierstenen wordt opgenomen of gewoon niet zo lekker is. Óf dat er iemand tijdens een rondje hardlopen op het kamp zijn enkel breekt. Ja, écht, waargebeurd. Dat het zo enorm wisselend is, vind ik juist heel leuk.’

Wat is het leukste wat je tot nu toe hebt meegemaakt?

‘Toch de uitzending. Dat was de eerste keer ‘voor het echie’. Maar ik heb meer echt gave herinneringen. Zo heb ik een keer als verpleegkundige de vierdaagse ondersteund; dat was één groot feest. Natuurlijk heb ik gewerkt en veel vieze voeten gezien, maar er was ook een feesttent waar we het heel gezellig hebben gehad. En die keer dat ik ter ondersteuning meeging op een helikoptertraining in Amerika voor zes weken. Er gebeurt van alles op zo’n oefening; medische hulp in de buurt is altijd nodig. Enne, we hadden ook vrije tijd, dus dat was lekker.’

Wat vind je het leukst aan werken bij Defensie?

‘De onderlinge verbondenheid vind ik het allerfijnst; ik heb zoveel mooie herinneringen gemaakt. De band die je hier met je collega’s hebt, heb je nergens anders. Je bent langere tijden samen en enorm op elkaar aangewezen. Die connectie blijft sterk, ook als je elkaar lang niet ziet. Dan kom je elkaar tegen en haal je meteen weer herinneringen op. Het is voor buitenstaanders moeilijk te begrijpen; zij weten niet hoe het voelt om met een wapen op je heup in Afghanistan te lopen.’

Hoe zie je je toekomst voor je?

‘Ik wil sowieso nog een aantal jaar bij Defensie blijven werken, maar uiteindelijk toch de overstap maken naar het ziekenhuis. Nu ben ik jong, vitaal en in voor avontuur, maar uiteindelijk wil ik me gaan settelen. De ervaringen die ik hier heb opgedaan, pakt niemand me meer af. In het ziekenhuis wil ik me specialiseren en graag op de spoedeisende hulp (SEH) gaan werken. Dat trauma bij me past, weet ik inmiddels zeker.’