Weer thuis!

Ricardo - Missie Mali

vrijdag 2 februari 2018

Het zit erop!

‘’Time flies when you’re having fun’’ is die bekende uitdrukking en zo was het maar net. Ondertussen zijn we alweer een paar weken thuis en dus is het hoog tijd hoog tijd om mijn laatste extra lange blog af te ronden, want er is nog veel te schrijven over de laatste periode. Allereerst was er het bezoek van onze premier Mark Rutte. Hij kwam samen met de CDS Admiraal Bauer, die al eerder op bezoek was geweest. Ze volgden die dag een druk programma, maar de premier vond in de avond een uurtje tijd om in de bar informeel met de Nederlandse militairen te praten. Ik had geluk en heb ook nog even met hem kunnen praten en heb gevraagd of ik een selfie met hem mocht maken. Zie het resultaat! Ontzettend sympathieke man, trouwens.

Een kijkje bij het Duitse Heron detachement stond deze periode ook nog op mijn ‘’to do’’ lijst. We hadden natuurlijk al best vaak beelden van de Heron gekregen, maar ik was ook wel eens benieuwd hoe zo’n drone er nou in het echt uit zou zien.

Het was ondertussen al december en aan het eind van de maand was het natuurlijk kerst. De Duitsers hadden voor de slaapgebouwen dan ook een heuse kerstmarkt georganiseerd om alvast een beetje in de sfeer te komen. Ieder onderdeel van de Duitsers had een eigen kraampje en hier kon je dan bv. Glühwein of bokworst kopen, maar er waren ook kraampje waar je kon darten of foto’s kon maken met een kerstmuts op. De opbrengst, want je moest overal wel een klein bedrag voor betalen, ging dan naar een goed doel.

Ondertussen waren we de grens van 90 dagen in het gebied al een tijdje gepasseerd en was het tijd voor de medaille uitreiking. M’n tweede medaille uitreiking, want ik had in een eerder stadium natuurlijk al mijn zilveren medaille gekregen. Iedereen van onze eenheid stond per specifiek onderdeel bij elkaar en we hadden onze nette dessert tenue aan inclusief de blauwe VN baret op. Er werd door de commandant van alle Nederlanders op het kamp een toespraak gehouden en ook onze eigen commandant richtte nog wat woorden tot ons. Daarna kreeg iedereen persoonlijk de VN medaille van de MINUSMA missie opgespeld. Elke VN medaille is hetzelfde, maar de kleuren van het lintje zijn verschillend en horen weer bij de specifieke missie van de VN. IK had al een keer met de marine een VN missie gedraaid in de Perzische Golf, maar destijds kregen we daar alleen een Nederlandse medaille voor. Mooi om nu ook een echte VN medaille te hebben dus. Overigens krijgen we over een aantal weken ook nog een Nederlandse medaille voor deze uitzending.    

Nu gaat het snel, het is alweer half december geweest en dat betekent dat er een kleine groep mensen van onze eenheid al naar huis gaan. Zij weten al dat ze volgend jaar wederom in Mali zitten en aangezien je minimaal 2 maal de periode die je op uitzending bent geweest thuis moet zijn voor je weer op uitzending kan, wordt deze groep eerder naar huis gevlogen. Ze noemen deze regeling de uitzendbescherming.

Ook ben ik deze periode de gelukkige geweest om 2 dagen met onze mensen van de explosievenopruimingsdienst mee te mogen met 2 springdagen waarbij ‘’oude’’ munitie vernietigd wordt. Erg interessant om dit eens mee te maken en te zien hoe dat in z’n werk gaat. Ik mocht zelfs nog helpen bij het zogenaamde 'worsten' draaien van de kneedspringstof. Vreemde gewaarwording hoor, als je weet dat het spul waar je mee bezig bent zo’n klap kan geven, maar zonder ontsteker totaal geen kwaad kan. De dagen werden afgesloten met een aantal prachtige klappen. Toch nog een beetje een goedmaker nu er met oud en nieuw geen vuurwerk was...

De dag voor kerst was voor mij de laatste keer dat ik de poort uit ben gegaan. Ik mocht dit keer mee met een patrouille die een aantal scholen ging bezoeken waaraan geld was geschonken als goede doel. Verder werden er onderweg nog wat voor ons belangrijke punten bezocht. Raar om te weten trouwens dat ik normaal gesproken nu in Nederland gewoon kerstinkopen aan het doen zou zijn. Onderweg een aantal keren gestopt en wat gespeeld met de kinderen die meteen bij ons kwamen kijken. De laatste foto’s maken van het leven en de mensen in Gao en toen weer terug naar ons kamp. Het was straks natuurlijk kerstavond en daarbij hoorde de kerstmaaltijd.

Op dit soort moment besef je dat er niks gaat boven thuis zijn bij je gezin. Onze kerstmaaltijd was prachtig verzorgd met een lopend buffet en meer dan genoeg keuze aan lekkere dingen, maar het is toch heel anders zo de kerst te beleven met collega’s ver weg van je thuisfront. Na de kerstmaaltijd met collega’s nog een film gekeken. Ook 1e en 2de kerstdag waren toch wel een beetje een rare gewaarwording. Door het eten, dat anders is dan normaal, besef je dat het kerst is, maar voor de rest waren het eigenlijk gewone dagen. Zelf was ik blij toen de dagen weer voorbij waren en we weer in de gewoon routine doorgingen. Dit kwam waarschijnlijk ook omdat meteen na kerst onze aflossing zou komen. Nu kwam het einde van de uitzending natuurlijk echt in zicht.

Het was best raar toen de aflossers er uiteindelijk waren. Ik weet nog zo goed dat wij bij het begin van de uitzending aankwamen en onze aflossers destijds helemaal uitgelaten waren omdat ze weer naar huis konden. Nu voelden wij ons zo. Het waren drukke dagen. Je moet in korte tijd al het werk overdragen aan je aflosser en het is eigenlijk altijd te krap gepland qua tijd. Gelukkig alles toch op tijd weten af te ronden.

Oudejaarsdag dus geen verplichte dingen en zodoende konden we heerlijk genieten van de oliebollen die door de EOD werden gebakken. Op ons eigen Nederlandse kamp werd live de oudejaarsconference gestreamd. Ik zelf was echter bij de Duitse band kijken die iets verderop de hele avond speelde. Iets voor 12 uur Nederlandse tijd (het was nog steeds een uur tijdverschil met Nederland) snel een live video verbinding met Nederland gemaakt en zo kon ik toch nog aftellen met mijn eigen gezin en onze vrienden. Een uur later dan het Malinese nieuw jaar gevierd met collega’s. Al met al toch nog een leuke avond gehad.

Al snel was het dan 2 januari en stond in de middag ons vertrek gepland. Nog één keer lunchen in de inmiddels vertrouwde eetzaal. Daarna onze tassen pakken, afscheid nemen van onze aflossers en op naar huis. We vlogen eerst naar Bamako, waar we op hetzelfde VN transitie kamp als op de heenweg een nacht verbleven. De dag erna vlogen we pas in de middag verder, dus hadden we in de morgen nog even de gelegenheid een bezoek te brengen aan het FHQ (Force Headquarters) van waaruit heel de VN missie MINUSMA wordt aangestuurd en waar we in de afgelopen maanden zoveel zaken mee gedaan hadden. Mooi om te zien hoe het daar allemaal reilt en zeilt. Bovendien voor het eerst sinds lange tijd weer eens kunnen  genieten van een heerlijke echte Cappuccino. Na wat mensen gedag gezegd te hebben op de terugweg naar ons transitiekamp nog even een stop gemaakt om de laatste souvenirs te kopen en daarna door naar de volgende stop.

Die volgende stop was Gran Canaria. Waarom niet meteen door naar Nederland vragen jullie je misschien af. Op Gran Canaria heb je even een korte tijd, anderhalve dag om weer te wennen aan het ‘vrije leven', Je kan eindelijk weer overal heen gaan waar je zelf wilt en zit niet op een relatief klein kamp afgesloten van de buitenwereld. Bovendien is er de mogelijkheid eindelijk weer een biertje of een ander alcoholisch drankje te drinken en in je eigen kleren te lopen. Je slaapt bovendien in een hotel met alle luxe die erbij hoort. In die anderhalve dag was er een kort programma voor ons gemaakt. In de morgen de groepsgesprekken die standaard zijn en waarbij wordt gekeken of er nog schokkende dingen naar boven komen die gedurende de uitzending zijn gebeurd. Gelukkig hebben wij een rustige uitzending gehad. In het verleden van bv. uitzendingen naar Afghanistan waren deze gesprekken natuurlijk veel heftiger dan wat wij nu meegemaakt hadden. Het is dan ook goed dat Defensie voorziet in een team van deskundigen die deze gesprekken leiden. In de middag konden we kiezen uit wateractiviteiten of gewoon even lekker de stad in en bv. een terrasje pakken en te genieten van de voorlopig laatste aangename temperaturen. Dit laatste leek mij en wat collega’s het leukste.

Dan de dag waarnaar we stiekem toch wel weer hebben uitgekeken. Via een tussenstop op de Amerikaanse vliegbasis Ramstein in Duitsland, waar de crew van ons vliegtuig nog even gewisseld moest worden, kwamen we aan het begin van de avond dan eindelijk aan op vliegbasis Eindhoven. Nog even een laatste appèl met een dankwoord van een Generaal die ons welkom terug in Nederland heette. Daarna je collega’s, met wie je 4,5 maand lief en leed gedeeld hebt, gedag zeggen en dan eindelijk weer je gezin, familie en bekenden zien. Het is misschien een cliché maar zeker waar. Het mooie van lang weggaan is het thuiskomen en ook nu werd dat weer helemaal bevestigd. Nu ik alweer bijna 2 weken thuis ben kijk ik terug op een super mooie tijd van mijn uitzending in Mali. Het was zeker niet altijd rozengeur en maneschijn, maar ik had dit alles niet willen missen. Dank voor het lezen en volgen van mijn blogs. Hoor graag hoe jullie het vonden en wellicht komen we elkaar nog eens tegen als collega’s.

Groet Ricardo

Reageer als eerste

  • Defensie Account
    Account aanmaken