Geland in Mali!

Ricardo - Missie Mali

maandag 11 september 2017

Vanuit Gao in Mali mijn tweede blog. 

Alweer bijna twee weken geleden was het dan echt zover en stond het vertrek richting Mali gepland. Maanden van voorbereidingen waren afgerond en nu gingen we dus echt die kant op. Ik was er klaar voor. Hier oefen je al die tijd voor en dan wil je uiteindelijk ook die ‘wedstrijd spelen’ (lees: missie draaien). Vooral de dagen voor zo’n vertrek voel je je anders. Gelukkig was ik slechts een paar dagen voor het geplande vertrek naar Mali teruggekeerd van een heerlijke vakantie en was ik daardoor nog weinig met de uitzending bezig geweest, maar nu leefde het toch echt. Het is een gevoel wat lastig te beschrijven valt. Aan de ene kant wil je graag op weg, maar aan de andere kant moet je je thuisfront voor een lange tijd missen. Voor hen is het misschien nog wel lastiger dan voor mij. Ik zit straks in Mali mijn werk te doen. Het thuisfront moet nu alles alleen doen, met een man minder waar we dat eerst konden verdelen. De dag voor vertrek heb ik nog een voorlichting gegeven op de school van de kinderen. De klasgenoten en de juffen weten nu ook waarom ik zo lang niet thuis ben en waar ik leef en werk. Hierdoor kunnen ze de kinderen ook een beetje in de gaten houden en is er begrip voor als ze niet helemaal lekker in hun vel zitten.

De dag van vertrek werden we om 09:00 verwacht op Eindhoven Airport. Door collega’s werd ik een paar uur eerder thuis opgepikt om vervolgens door te rijden naar Eindhoven. Een voorlopig laatste knuffel en kus voor het thuisfront. We waren nu echt onderweg. Om 08:30 uur kwamen we aan op Eindhoven Airport. Veel collega’s waren er al en iedereen was opgetogen, klaar om eindelijk te beginnen. Om 09:00 uur konden we inchecken. Nu maar hopen dat ik niet boven de 20 kg ruimbagage en 5 kg handbagage uit zou komen. Gelukkig zat ik er nog aardig onder. Onze kist stond al klaar. Jammer genoeg geen KLM-toestel waarin je onderweg een filmpje kunt kijken terwijl leuke stewardessen goed voor je zorgen. Nee, gewoon een C-17 transportvliegtuig, waar je in een groot open ruim zit, zonder ramen en met oordoppen in vanwege de herrie. Het is geen vakantie mensen! Onderweg een lunchpakketje en ondertussen maar een boek lezen.

De vliegtijd was een dikke zes uur, waarna we landden op Bamako International Airport. Het was druilerig buiten, maar tegelijkertijd warm en benauwd. Wat gek om te zien was, is dat er gewoon allerlei lijnvliegtuigen op het vliegveld staan, zoals van Air France. In het Noord-Oosten van Mali is het weliswaar onrustig, maar naar Bamako kunnen jij en ik nog gewoon een vlucht boeken. Vanaf Bamako International Airport gingen we door naar een VN-kamp vlakbij datzelfde vliegveld waar we nog wat administratieve dingen moesten regelen. Hierna reden we door naar het transitiekamp aan de andere kant van het vliegveld. We moesten hiervoor wel helemaal omrijden en dat was een mooie gelegenheid om nog een en ander van de omgeving te zien en te ervaren hoe de mensen hier leven. Het was druk langs de kant van de weg en mensen verkochten er fruit en gebrande maiskolven. Na een korte rit kwamen we aan in het transitiekamp en konden we al vrij snel dineren. Dat mocht ook wel, want het was inmiddels al 20:00 uur Nederlandse tijd. In Mali is het 2 uur vroeger. Na het eten het tijdelijke bedje met klamboe voor elkaar maken en de rest van de avond vrij. Vrij betekende echter niet dat je de stad in kon, maar dat je voor de rest van de avond geen programma had.

 

 

 

De dag na onze aankomst in Mali hadden we het laatste stukje van de reis voor de boeg naar de eindbestemming Gao. We hadden geluk, want we hadden de eerste vlucht van 06:00 uur. Het was dus een kort nachtje want om 04:00 uur ging de wekker alweer. Vanaf het transitiekamp weer terug naar het vliegveld. Ook op dit vroege tijdstip was het al aardig druk langs de weg. Met een wat kleiner vliegtuig, van het type Dash 8 vlogen we de laatste 2 uur richting Gao met een VN-vlucht. Na zo’n anderhalf uur vliegen werd de daling ingezet en konden we wat zien van het landschap onder ons. Wat me opviel was dat het toch nog wel aardig groen was hier, het was nu het einde van de regen tijd dus dit kon wel kloppen. Ook nu regende het nog en zag je overal waterstroompjes. Nadat het vliegtuig geland was en we het verlieten, stonden een paar collega’s ons al op te wachten. In tegenstelling tot in Bamako is het vliegveld in Gao alleen voor VN vluchten open. De oude aankomst- en vertrekhal stond er nog steeds aardig vervallen bij, nadat hier in november vorig jaar een zelfmoordaanslag werd gepleegd. Daardoor word je wel even geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid hoe de situatie in Mali echt is. Met de bus gingen we uiteindelijk naar Kamp Castor, wat aan het vliegveld vast ligt. Daar aangekomen stond de rest van onze collega’s die we gingen aflossen ons al op te wachten. Ze waren blij om ons te zien en dat is begrijpelijk. Nu wij er waren, betekende dit dat hun uitzending er echt bijna op zat.

Nu begon de drukte pas echt, vertelden collega’s die al eerder op uitzending waren geweest. Het regelen van tijdelijk slaapplekken, persoonlijke uitrusting en wapens ophalen, foto’s maken voor pasje en briefings bijwonen, héél veel briefings. Dit zou zo een paar dagen doorgaan. Death bij Powerpoint, zoals het bij Defensie ook wel genoemd wordt. De dag erna begonnen we om 06:00 uur met een uurtje acclimatisatie-sport om te wennen aan de hitte. Overdag kan het ’40-graden-plus’ worden in deze tijd van het jaar. We liepen in normaal tempo over het kamp, met een fles water om de vochthuishouding op peil te houden. De daaropvolgende dagen hebben we deze acclimatisatie uitgebouwd met langere afstanden, marstempo en scherfwerendvest aan.

De rest van de week stond verder in het teken van de HOTO (hand over/take over). Dit betekent dat je samen met je collega die je gaat aflossen bekijkt wat straks je werkzaamheden zijn en wat daar allemaal nog meer bij komt kijken. Vooral in begin denk je: hoe ga ik dit allemaal onthouden, maar naar wat ik begreep had iedereen dat en komt het uiteindelijk allemaal goed.

Tijdens de eerste dagen gingen we ook nog ons wapen inschieten. Dit betekende, de poort uit. Het was een korte rit naar het schietterrein, een open vlakte met een verhoging aan het einde. We kregen vooraf een uitgebreide briefing, maar ik voelde toch wel een gezonde spanning als je met geladen wapens voor het eerst naar buiten gaat. Dit had ik als marineman natuurlijk nog nooit meegemaakt. Het schieten ging goed en het is mooi om een glimp van de omgeving van Gao te zien, toch weer heel anders en vooral veel droger dan Bamako.

Door de drukte heb je niet door dat de tijd voorbij vliegt en de HOTO week er al weer op zit. Tijd om de (directe) collega’s uit te zwaaien. Raar om te zien. Zij zijn uitgelaten en blij weer naar huis te gaan, jij hebt vooral zin om aan de slag te gaan en in een ritme te komen qua leven en werken. Het was dan ook goed dat ze vertrokken, nu konden we echt zelf aan het werk. Bovendien konden we nu ook voor het laatst verhuizen vanuit de tijdelijke slaapverblijven en onze slaapplek voor de aankomende vier en een halve maand inrichten.

We hebben inmiddels de officiële HOTO gehad, compleet met een ceremonie, het Wilhelmus, fakkels en zelfs een plaatselijke fanfare band uit Gao. Het was vast goed bedoeld, maar man, wat speelden ze vals! Nu zijn we er echt van! Tot zover de eerste twee weken. Tot snel.

Groet Ricardo

Reacties ( 2 )

  1. GS
    Ginger Sommer 10 maanden geleden Reageer

    Leuk om je blog te lezen! Kan niet wachten tot de volgende.. succes daar..

  2. NK
    Nick Krefft 7 maanden geleden Reageer

    gaaf om te lezen!

  • Jouw reactie

    Defensie Account
    Account aanmaken